No Sound But The Wind...

Bazen, sessizlik ne güzel şeyler anlatır bize..
Aslında, konuşmadan yaşananların, daha "güçlü" olduğuna inananlardanım ben...
Dillendirmediğimiz her şey, sıkıca tutunur bize...
Acı, sevinç, hüzün ya da başkası...

"If I say shut your eyes, son

If I say look away
Bury your head in my shoulder
Think of a birthday
The things you put in your head
They wont stay there forever
I'm trying hard to hide your soul, son
From things it's not meant to see"

Hayat Neden Şekil Yapıyor?

Hayat neden şekil yapıyor?????????
Bu şarkı, yanlış yönetim kararları yüzünden işine veda etmek zorunda kalan çok sevdiğim çalışanım için...

Ellerin Benim Olduğunda...

Gününüz güzel, neşeniz bol olsun.

Bugünün şiiri de şarkısı da Bollywood'dan gelsin, ne dersiniz? Son zamanlar beni çok etkileyen bir filmden harika bir şarkı ve işte şarkının sözleri.

Bugün Ben (:

Bugün, şu hayatta 1 yaş daha gençleşmiş olmamı kutluyorum:)

Sevdiklerim, beni sevenler, iyi ki varsınız. İyi ki karşılaştık şu hayatta, bir yerlerde..

Yıllardır dinlemeye doyamadığım bu şarkıyı, bugün sadece kendime armağan ediyorum. Siz de dinler misiniz benimle :) 

( Şarkıdaki "35 yıl olmuş ihtiyar bir çocuktum" kısmını, "34 yıl olmuş ben hala çocuğum " şeklinde dinlemeyi unutmayın :))

Haftanın Sözü

Unutan iyileşir. 

Nietzsche

Mutluluk Dedikleri...

Dışarda öyle güzel kar yağıyor ki.
Gül yaprağı dökülüyor sanki...
Mutlu olmak, küçük şeylerde gizli olmalı...

Bu güzel günde, bu güzel şarkı dinlenir mi? Hem de büyük bir keyifle:D

Sevgiyle kalın...

Anımsamak Kuşları

I

çatıların üzerinde yürürdü serçeler
kanatlarından günışığı dökülürdü
ciğerleri sökülür gibi öksürürdü
     yokuşa vurdukça erkenci işçiler

ekmeğinin yanına güneşi koyup
usulca bakkaldan çıkan çocuk
bir çift kanat açardı köşede
ben dönerdim geceyarılarından
     üstüm başım çatışma içinde

sardunyaların arasında pencerede
sen taze bir badem gibi dururdun
beni her sabah böyle vururdun
     çekip gözlerine mahmur bulutu

günaydın derken salt dudaktın
biri seni mutlaka öpüyordu
bana mı öyle geliyordu
     sen mi çok ufaktın

saçlarında miniminnacık papatya
ardında çiçek bahçesi
ayıp bir söz gibi yürürdün
gözlerimi alıp götürürdün
     körleme kalırdım

gidişini görüp de dönüşünü beklememek olur mu
beklerdim tahtaya gömülen çiviler gibi
bluzunun altında kanatlanan çifte kumruyu
biraz köylü biraz burjuva
sanırım kalçalarından almıştı
     o felaket huyu


II

kimdin neydin neciydin
benim fikrim yoktu
senin yaşın ve korkun
kimi vakit konuğu olurdun
duvar diplerinde kalleş
      ölümlerin kokladığı evimin

tomurcukları patlayan bir dal gibi gülerdin
kahve içtiğimiz fincana
pencereye kilime duvara
tabakta dilimlenmiş elmaya
çın çın mavi saçılırdı
en olmadık yerde eteğin açılırdı
       aklım karışırdı

ne mümkündü görmemek hissetmemek
incecik parmaklarında aşkla tüterdi
değer değmez dudaklarına
       bütün sigaralar erkekti


III

sen hep oralardaydın küçük hoş görüntülerinle
ben yüzümü rüzgara verirdim
saçımın her telini uzak mavilere götüren
denize dönerdim sonra
        sırtında dalgalar yürüten

terim soğurdu
bir köpek namlu ensekökümde dururdu
işkence şuradaydı cezaevi burada
yürürlerdi benimle yürüsem
uzansam yatarlardı yanıma
onlar benim gölgelerimdi
bir önüme düşerlerdi
        bir ardıma


IV

kapandı üstüme geceyarıları
polisler sürüklüyordu beni
kent boydanboya susuyordu
bulvarda bir ağaç
         gürültüyle kusuyordu

kapandı üstüme geceyarıları
sen yoktun
okul arkadaşlarımın adını
telefon numaralarını sinema kapılarını
öptüğüm ilk kız gibi
içtiğim ilk sigara ilk içki
çıktığım ilk afiş gecesi gibi aklımda tuttum
bir senin adını
           adını unuttum


anımsamak kuşları



                           bıçak uçmaları

                                                      Nevzat Çelik